مدتی بعد از آن جریانات، رفتم در کارخانه‌ی قند کرج مشغول به کار شدم؛ روزی پنج‌تومان می‌گرفتم. در قسمتی بودم که می‌گفتند چغندرخردکنی؛ آن‌جا دستگاهی بود که چغندر را ورقه‌ورقه می‌کرد. سه‌چهارماهی ماندم تا کارخانه تعطیل شد؛ فصلی کار می‌کرد، چغندر که خلاص می‌شد، کارخانه هم می‌خوابید. اواخر بهار بود، رفتم دُروان و تا آخر پاییز ماندم؛ زمستان دوباره برگشتم

اختلافات و مبارزات پدرم با برغانی‌ها، فعالیت‌های اقتصادی او را تقریبا به صفر رسانده بود؛ زنش یک باغ داشت، یک باغ دیگر هم بود، به آن‌ها رسیدگی می‌کرد و فعالیتی داشت، اما فعالیت اقتصادی دیگر نمی‌توانست بکند. گاهی هم به اتفاق می‌رفتیم مازندران کارهایی می‌کردیم، اما این مصادف با جنگ بین‌الملل و قحطی و این‌ها بود و اساسا فایده‌ای نداشت.

حوالی سال ۱۳۲۲ بود؛ در دروان مشغول درو بودیم که یک گله‌ی شکار دیدیم؛ در دروان گله‌ی بز کوهی را می‌گفتند «گله‌ی شکار». کسی را فرستادیم آبادی، پی شکارچی؛ آمد و یکی را زد. او از سر بی‌دقتی، شکاری را زد که تازه زاییده بود؛ وقتی رفتیم سروقت آن حیوان، دیدیم از پستانش شیر فواره می‌زند؛ برادرم کوچک بود، همان‌جا

به سال ۱۲۸۷ شمسی، اولین چاه نفت ایران و خاورمیانه، در مسجدسلیمان حفاری شد. مسجدسلیمان شهری‌ست با نفت فراوان؛ البته، در جنگ بین‌الملل اول همه‌ی آن را استخراج کردند و بردند و این یکی از دلایل موفقیت‌شان بود. آن‌ها نفت نداشتند و در خاورمیانه هم هنوز کشف نشده بود؛ در آمریکا بود، در منطقه‌ی قفقاز (آذربایجان) هم بود که روس‌ها