در چالوس یک نصفه‌دکان اجاره کردیم؛ شب‌ها را هم در مسافرخانه می‌خوابیدیم. حسن، چیزهایی از قنادی می‌دانست و می‌توانست گز درست کند. هرطور بود یک پاتیل فراهم کردیم؛ مواد اولیه را هم نسیه گرفتیم؛ همان صاحب مسافرخانه ضامن ما شد، آرد و شکر و مغز بادام و غیره را تهیه کردیم؛ خلاصه دکان را با دست خالی راه انداختیم. اول

حوالی سال ۱۳۲۲ بود؛ در دروان مشغول درو بودیم که یک گله‌ی شکار دیدیم؛ در دروان گله‌ی بز کوهی را می‌گفتند «گله‌ی شکار». کسی را فرستادیم آبادی، پی شکارچی؛ آمد و یکی را زد. او از سر بی‌دقتی، شکاری را زد که تازه زاییده بود؛ وقتی رفتیم سروقت آن حیوان، دیدیم از پستانش شیر فواره می‌زند؛ برادرم کوچک بود، همان‌جا

کم‌تر پیش می‌آید، کسی خاطرات یکی‌دوسالگی‌اش را به یاد داشته باشد. خداوند استعدادی به من داده است که فرصت نشد از آن استفاده‌ی علمی بکنم. در میان مردم استعدادهای زیادی نهفته است که اگر هدایت نشود، هرز می‌رود؛ درست مثل آبی که از قله‌ها سرازیر می‌شود و طبق روال چندین‌میلیون‌ساله در دشت‌ها روان می‌شود؛ اگر جلوی آن را سد نزنیم

آن زمستان سخت و اتفاقات بعد از ورود به دروان، باعث شد پدرم از برگشتن به روستا پشیمان شود؛ گفت «ما این‌جا نمی‌توانیم بمانیم، زمین‌هامان را نگه می‌داریم، اما خودمان می‌رویم برغان؛ آن‌جا کار اقتصادی می‌کنیم». خلاصه یک‌روز قاطر گرفت و راهی شدیم؛ باز هم فقط من و بابام. در برغان سیداسماعیل‌نامی بود که هم کاروان‌سرا داشت و هم قهوه‌خانه؛