در آن دوره‌ی انجمن شهر، شهرداری درگیر پرونده‌ای بود مربوط به آقای فاتح؛ او یکی از کارخانه‌داران به‌نام ایران بود. شهرداری مدام از فاتح عوارض مطالبه می‌کرد؛ آن‌زمان که زمین در حسن‌آباد متری سه‌قران بود، چهارمیلیون تومان از او مطالبه کرده بود. از آن‌جاکه این پرونده بزرگ و پیچیده بود کار به دادگستری کشید و در نهایت قرار شد جلسه‌ای

در برغان خانمی بود که چون بچه‌دار نمی‌شد طلاق گرفته بود. از آن‌جاکه هم مطلقه بود، هم جوان و خوشگل، مادرش جایز نمی‌دانست برغان بماند، می‌گفت «تو باید بروی تهران پیش برادرانت بمانی!» گویا بنا می‌شود پدرم او را ببرد تهران و به برادرانش بسپارد، اما آن‌جا که می‌روند با هم ازدواج می‌کنند. پدرم و همسرش، عزیز، یک‌ماه نیامدند. برغان

وارد زندان شدم. محیط غم‌زده‌ای بود. از زندانی‌ها پرسیدم «قدیمی‌های این بند کدام هستند؟» سلول‌شان را نشانم دادند؛ رفتم به آن‌ها گفتم «شما که قدیمی هستید و با تجربه، چرا کاری برای این محیط نمی‌کنید؟ همه ماتم‌زده هستند»؛ گفتند «کاری از دست ما بر نمی‌آید». برنامه‌ای را که در ذهن داشتم شرح دادم و از آن‌ها خواستم حمایت و همکاری

آدم روزی‌اش را پیش‌فروش نمی‌کند؛ معتقد نیستم به اجیرشدن؛ کارمندی هم نوعی اجیرشدن است. پدرم زمانی در کارخانه‌ی قند کار می‌کرد؛ آن‌وقت من نوجوان بودم؛ به او پیشنهاد کرده بودند آن‌جا استخدام شود؛ درباره‌ی این موضوع با من مشورت کرد، گفتم «آدم باید آزاد زندگی کند».